Վահան Տերյան

ԱՐԵՎԱԾԱԳ

Ես կանգնած եմ վայրի ժայռի կատարին,

Բա՜րձր, բա՜րձր,— հեռավոր ու մենավոր.

Այնտեղ, ցածում, դեռ նիրհում են դաշտ ու ձոթ,

Դեռ խավար է այնտեղ՝ դաժան ու լռին։

Սակայն շուտով կատարներից հեռանիստ

Արևն այնտեղ հուր կըթափե և ոսկի,

Եվ կըցնծան դաշտերը՝ լուռ ու հանգիստ,

Երկիրն անհուն կարոտ կյանքի և խոսքի։

Եվ դու կերգես, զարթնած աշխարհ, իմ առաջ,

Կարձագանքես իմ ողջույնին սիրառատ,

Կըլսեմ ես դարձյալ աղմուկ ու շառաչ

Ու կըսիրեմ հեքիաթային առօրյադ։

Լռություն է, մութ է այնտեղ, սակայն իմ

Սրտում արդեն արշալույս է՝ հարությո՜ւն.—

Ողջո՜ւյն ձեզ մութ ուղիներում երկրային,

Ւմ եղբայրնե՛ր, հեռուներում և բանտում...

1912