Վահան Տերյան

ԽՈՐՀՐԴԱՎՈՐ ՍԵՐ

Իմ մեռած հարսնացուն ամեն օր,

Երբ խաղաղ երեկոն է փռվում,

Հայտնվում է անհայտ, հեռավոր

Իր երկրից ու կրծքիս է փարվում։

Մեռնելիս նա ասաց՝ ես կըգամ,

Մեկնելիս նա թողեց մի ավանդ.

Ու գալիս է որպես ուրվական,

Փայփայում է իմ սիրտը հիվանդ։

Համբուրում է շուրթերը իմ ցուրտ,

Շշնջում է խոսքեր դյութական,

Ինձ հայտնում է պայծառ մի խորհուրդ

Ու նորից շշնջում՝ ես կըգամ։

Երբ մեռնում են ճիչերը շփոթ

Աղմկոտ քաղաքի մարտկոցում,

Լուսերես նա նստում է ինձ մոտ

Ու հետըս երազում ու լացում։

Իրար հետ կյանքի երգն ենք լսում,

Իրար հետ ամեն օր մինչև լույս

Թովչական երազներ ենք հյուսում

Ու դյութված շշնջում — արշալո՜ւյս...