Վահան Տերյան

ԱՐՇԱԼՈՒՅՍ

Դուրս ելա դաշտ —

Կանաչ ծով,

Կանաչ ծով էր, անափ ծով —

Առավոտն էր ժպտում հաշտ,

Բոցավառվում նոր բոցով...

Եվ ուղիներ բյուրավոր,—

Հեռավոր,

Կանչում էին, ակնարկում. —

Նոր էր սերըս, լայն ու խոր,—

Նոր էր աշխարհն իմ հոգում...

Թողի՛ տնակն իմ ավեր,

Մութ ու հին —

Ու հեռացա խնդագին. —

Անհա՜յտ, անհո՜ւն հեռուներ,

Ձեր գիրկն առեք իմ հոգին....