Վահան Տերյան

* * *

Դու գալիս ես մութ գիշերապահին

Եվ լինում ես լուռ.

Ես չեմ հիշեցնում ցնորքներըդ հին,

Չեմ վրդովում քեզ խոսքերով տխուր։

Ես հասկանում եմ քո խենթ աչքերի

Հըրեղեն լեզուն,

Խոնարհ եմ լինում ես, որպես գերի,

Եվ տրտմության սև խոսքեր չեմ ասում։

Վառվում է մոմը դողդոջ փայլերով

Հեռու անկյունում,—

Ելնումես անխոս, հպարտ քայլերով,

Մահապարտի պես այնտեղ ես գնում։

Եվ շշնջում է հագուստը թափվող

Վարագույրի մոտ, —

Փռվում է դառը ցնծության մի դող

Ու ողջ աշխարհը դառնում է աղոտ...

Կանգնում ես դու մերկ, թագուհիդ՝ խոնար

Իսկ ես՝ քո գերին.

Քո թագավորն ու դահիճն եմ խավար

Եվ սահման չըկա չար տանջանքներին...