Վահան Տերյան

ԱՇՆԱՆ ԳԻՇԵՐ

Չըգիտեմ՝ որտեղի՛ց է գալիս

Ջութակի հեկեկանքը տրտում

Եվ լալիս է անվերջ ու լալիս

Եվ անվերջ ծավալվում իմ սրտում։

Անհույս է այդ երգը, որպես մութ

Գիշերըս, գիշերըս աշունքվա. —

Կարծես՝ սուգ են անում և անգութ

Եվ դառը լալիս են իմ վրա...

Այնքան վիշտ կա անհույս այդ երգում,

Այնքան դառը տանջանք ու թախիծ,

Եվ անվերջ, հավիտյան է երգում,

Հեկեկում այդ երգը այնտեղից.,.

Եվ ձուլված է արդեն իմ հոգուն,

Իմ բոլոր օրերին է ձուլված.

Տրտմություն է իմ շուրջն ու բեկում,

Իմ հոգում է անվերջ սուգ ու լաց...

Ա՜խ, բոլոր կողմերում է թախիծ,

Ամե՜ն տեղ է փռված տրտմություն.

Եվ արդյոք՝ որտեղի՞ց, որտեղի՞ց

Սպասեմ ավետիք ու խնդում...