Վահան Տերյան

ՎԵՐՋԱԼՈԻՅՍԻՆ

Բարակ ամպերը մաղում են ոսկի,

Ջրերը անուշ հեքիաթ են ասում.

Կարոտ է սիրտըս մտերիմ խոսքի,

Հոգնատանջ հոգիս բախտ է երազում...

Լռին դաշտերի հանգիստը խոսուն

Մի հեզ տխրության լույս է ըստվերում.

Խաղաղ ջրերի վճիտ ալմասում

Դողում է ոսկե ամպերի հեռուն։

Եվ իմ սրտի մեջ, այն խավարում էլ,

Մի քաղցր վիշտ է մեղմաբար խոսում.

Մեկը այնտեղ իր հեռուն է վառել,

Որպես երկինքը ջրի ալմասում։

Քո քաղցր վիշտը, սիրտ իմ մենավոր,

Քո վիշտն է փռված անհուն աշխարհում,

Քո սերն է վառված, և՛ պայծառ, և՛ խոր,

Քո խենթ կարոտն է ամեն տեղ լռում...