Վահան Տերյան

* * *

Անվերջ գիշերի մռայլ վիհերում

Իմ մենակ սիրտն է ցավագին ճչում.

Ես մոլորվել եմ այս մութ աշխարհում,

Եվ ինձ խավարից ոչ ոք չի կանչում։

Գիշերն է փռել իր թևերր մութ,

Գիշերն է գերել իմ սիրտը ցաված.—

Որտե՞ղ որոնեմ երջանկության սուտ

Եվ ինչպե՞ս գտնեմ վերադարձի լաց։

Հողմն է հեկեկում անունջ վիհերում,

O՜ , անհուն գիշեր, քեզ ո՞վ է փռել.

Ինչո՞ւ է շուրշըս աշխարհը լռում,

Ո՞վ է իմ հոգու լույսերը մարել...

(1909)