Վահան Տերյան

* * *

Արևելքը ալ քող նետեց ուսերին,

Լույսը վառեց կատարները լեռների,

Մնաս բարով ասենք մենք էլ գիշերին,

Ալ շողերը տանենք ներքև — թող վառի...

Ե՛լ, իմ եղբայր, արշալույսի շողի հետ

Ճամփա ընկնենք լույսի երգով կենսավառ,

Տե՜ս, մութ է դեռ ձորի միջին արահետ,

Դեռ նիրհում են ճամփին ձորակ ու անտառ...