Վահան Տերյան

ԱՔՍՈՐԱՎԱՅՐՈՒՄ

Լուռ է գիշերը։ Սառույց է ու ձյուն...

Պաղ լռությունը մռայլ է ու չար.

— Զարթիր, ըղձալի գարնան շառաչյուն,

— Պայթիր, փոթորիկ, կարող ու պայծառ։

Լուռ է երկիրը։ Երկինքը ամպոտ.

Մեկը թախծագին նայում է հեռուն,

Մեկը կանչում է՝ «Զարթի՛ր, առավոտ»,

Ու շղթաներով աղմուկ է հանում...

Ու մի արձագանք... գիշեր է ու ձյուն...

Հանգիստ ննջում է մռայլ շրջական,

— Շողա, վրեժի մահաբեր դաշույն

— Հնչիր, փոթորիկ ժողովրդական...