Վահան Տերյան

* * *

Արեգակը հուր ոսկի է մաղում

Արտերիս մաքուր ոսկեծովի մեջ.

— Սի՛րտ, արտերիս պես եղիր միշտ բեղուն,

Արևի նըման հրահրիր անշեջ...

Եվ որպես վճիտ լճերն են ցոլում

Ցրտում աշնային — մշուշների տակ,

— Դո՛ւ էլ, սի՛րտ, մընա հարության գալուն

Տրտմությամբ անչար, և՛ խոր, և՛ հստակ...

Կանցնեն հուշերըդ — մշուշների պես,

Կըգա խնդություն — խոր ու անարատ,

Կըցրե մեգն ու կըզարդարե քեզ —

Որպես երկիրն իմ — արեգակն առատ...