Վահան Տերյան

ՔԱՂԱՔ

Սև ճիրաններդ, անհաղթ Բաբելոն,

Դու երկարում ես արձակ դաշտերում,

Քո, պաղ շենքերի մութ նկուղներում

Դու, կույր, պահում ես, մի ահեղ ցիկլոն։

Քո ցուրտ լույսերի անխոս խնդությամբ

Դու դաժանորեն նայում ես հեռուն,

Քո պալատների ներքնահարկերում

Դու, խենթ, սնում ես մի պայծառ վիշապ։

Եվ այնտեղ, այնտեղ քո դղյակներում,

Ուր օրգիաների կոշմարն է խոսում,

Քո խնջույքների լպիրշ քաոսում —

Ալ-ուրվականն իր դաշույնն է սրում։

(1908)