Վահան Տերյան

* * *

Կանչում են ինձ գիշերն ի բուն, աղաղակում իմ հոգում,

Իմ սրտի մեջ ճիչ են ճչում, իմ սրտի մեջ հեկեկում...

Արշալույսը դեռ չբացված նոքա կըգան՝ կըտանեն

Սվիններով շրջապատած, շղթայակապ ու անզեն։

Ոչ ոք, ոչ ոք չի ճչալու գիշերում այն ահավոր,

Լռելու են համր ու հլու — անարթուն ու խոր...

Արևավո՛ր իմ պատանի, կարմիր է քո հարսնացուն,

Սիրտըս քո մոր, սիրտըս քո մոր հեկեկանքով է լեցուն...

Դահիճների մթին խմբում կլինես դու միայնակ,

Եվ ամեն խոսք կըլինի թույն, ամեն ժպիտ՝ մի դանակ...

Ընկերներըդ չեն լսելու գիշերում այս դառն ու խոր,

Մենակ պիտի ընդունես դու Գողգոթան մեր նոր...

Եվ թշնամին պիտի ժպտա դեմքիդ՝ հանգիստ ու անահ,

Սիրտըս քեզ հետ, սիրտըս ահա ընդունում է խաչ ու մահ...

Հրահրուն ես և բոցավառ, արևածագ ալ-բոսոր,

Ո՞ւմ արյամբ ես ներկել կարմիր-կարմիր թևերըդ այսօր...

Շողերից ու ծաղիկներից չեմ հյուսի քեզ, երգ իմ, ո՛չ,

Արյան շիթ է ամեն մի վարդ, արցունք՝ ամեն մի բողբոջ...