Վահան Տերյան

* * *

Ողշույն քեզ, տանջանք, ահեղ հիացում

Գրկիր իմ սիրտը, քեզ օրհնում եմ ես,

Մանուկ օրերից իմ դուռն ես ծեծում,

Եվ հոժար հոգիս ընդունում է քեզ....

Փռեցեք այստեղ մարմինըս հլու,

Խաչեցեք նորից իմ խոցված հոգին,

Սիրտըս բացված է անանց սիրելու

Եվ տառապելու կրկին ու կրկին...

Ո՜վ գերագույն փառք, վերջի՛ն հիացմունք,

Արյունի՛ր սիրտըս քո համբույրներում։

Թափվե՜ք, իմ երգեր, արցունք առ արցունք

Այնտեղ, ուր մարդկանց տանջանքն է լռում...