Վահան Տերյան

* * *

Հեռու ես անհաս, իմ լուսե երազ,

Բայց քեզ է սիրտըս փայփայում թաքուն,

Փռված է լույսըդ շուրջըս և վրաս,

Անհուն աշխարհում և իմ հեզ հոգում։

Քո հեռու երկրի ուղին չըգիտեմ.—

Գուցե ես ինքըս ստեղծել եմ քեզ,

Աստվածացրել եմ, որ քեզ աղոթեմ,

Հըրամայել եմ, որ վրաս իշխես։

Եվ քաղցր է լինել քո կամքի գերին,

Քո չարությունը բարիք համարել —

Կրծքաբաց ելնել ընդդեմ քո սրին

Եվ այդ մահաբեր ձեռքը համբուրել...