Վահան Տերյան

* * *

Երբ վարդ ամպերի հրդեհն է դողում,

Իրիկնաժամին նստում եմ մենակ

Կանաչ առվի մոտ, ուռիների տակ,

Ու հոգնած սիրտըս էլ չի դժգոհում։

Անցած օրերի հուշերն եմ թերթում

Եվ խաղաղ սրտով, անխռռվ-մենակ,

Քնքուշ երգերից հյուսում եմ մանյակ,

Որ պճնեմ սիրով պատկերըդ տրտում։

Եվ իմ մութ կյանքի սևերում դժկամ՝

Ես գիտեմ, պիտի ժպտաս, լուսավոր,

Պիտի ողջունես ուղիս հեռավոր.

— Սրբազա՜ն երազ, կարոտալի՜ ժամ...

1908