Վահան Տերյան

* * *

Դյութեցին ինձ քո մազերը ալեծածան

Եվ աչքերիդ խորությունը խորախորհուրդ,

Եվ քո քնքուշ ժպիտների խոսքերն անձայն

Գիշերեցին իմ հոգու մեջ մի քաղցր մութ...

Դյութեցին ինձ իրենց խաղով լուսակարկաչ

Քո խոսքերի զանգակները զվարթաձայն.

Շռւրթերըդ — վարդ բոցավառված են իմ առաջ

Ցանկությունով արյունատենչ ու մեղսական։

Մութ ցանկությամբ ես քո կանչող գիրկն եմ ընկնում,

Նետում եմ ցած վեհ բարձունքից հոգիս հպարտ,

Քո գրկում կա սիրուց անուշ մի հիացում,

Քո խավարում — մոռացության մի ակնթարթ...

1908