Վահան Տերյան

ՀՈՒՇԵՐԻ ԵՐԿՐՈԻՄ

Կյանքը լռում է, աղմուկը մեռնում.

Մի անծանոթ ձեռք նուրբ մթնշաղում

Անցյալն ու ներկան իրար է խառնում,

Ւմ սրտում ոսկե անձրև է մաղում։

Մի քնքուշ լույս կա իմ հոգու համար —

Ամեն ինչ ունի չըմեռնող մի կյանք,

Կա խորհրդավոր, դյութող մի խավար,

Ուր բախտից քաղցր են տրտունջ ու տխրանք։

Մի քաղցըր վիշտ կա անդարձ անցածում,

Վերհուշերի մեջ — մի անսուտ դրախտ,

Մի անանց վայելք, անխաբ հիացում —

Կյանքից գեղեցիկ ցնորական բախտ...

1907-1908