Վահան Տերյան

ՁՄՌԱՆ ԳԻՇԵՐ

Ձմռան գիշերն Է մեղմորեն ընկնում

Եվ մեծ քաղաքի դեմքը մշուշում.—

Ես դուրս եմ գալիս, փողոց եմ գնում

Եվ երկա՜ր, երկա՜ր մայթերն եմ մաշում։

Բարձր տների պատուհաններում

Պայծառ լույսերը հանգչում են մեկ-մեկ.

Ես արդեն ոչինչ չեմ մտաբերում,

Ւնձ համար չկա այսօր ու երեկ։

Կես գիշերն անցավ... Ես տուն չեմ գնում.

Երկար, անդադար մայթերն եմ մաշում.

Շրջում եմ անվերջ, երբեք չեմ հոգնում,

Ոչինչ չեմ հիշում, ոչինչ չեմ հիշում...

Լապտերը միգում մաղում է պաղ բոց,

Ես աննպատակ շրջում եմ անվերջ.

Ես լուռ անցնում եմ փողոցից փողոց

Ու մեղմ լալիս եմ ցուրտ մշուշի մեջ։

Ձմեռ, 1907-1908