Վահան Տերյան

14 ՏՈՂ

Արդյոք նորից երազնե՞րն են թափառում,

Սիրո անուշ նվագնե՞րն են ինձ կանչում.

— Դալուկ աշնան տխուր շողերն են մարում,

Սարից իջնող աղբյուրներն են կարկաչում։

Ես լսում եմ հիացմունքի մի շշուկ,

Արդյոք դո՞ւ ես նորից հոդիս մեղմ հուզում.

— Այն գիշերն է, այն հուշերն են տրտմաշուք,

Այն աստղերն են ցուրտ երկնքում երազում։

Ես ընկած եմ անծայր դաշտում միայնակ,

Երազնե՜րըս, երազնե՜րըս, որ անցան.

Արդյոք դո՞ւ ես գիշերի պե<ս հերարձակ,

Գիշերի պես խորհրդավոր, դյութական.

— Դալուկ աշնան մերկ անտառն Է շառաչում,

Լույս հուշերի վտակներն են կարկաչում...

1905