Վահան Տերյան

ԿԱՐՈՏ

Իմ անվերջ ճամփի տանջանքից հոգնած՝

Ես ննջել էի ոսկեղեն արտում.

Ու ճչաց սիրտըս վայելքից անկարծ

— Թվաց որ մեկը կանչում է տրտում...

Եվ ես արթնացա խնդության ցավից .—

Գիշերվա հովն էր լալիս դաշտերում,

Մութ հեռաստանն էր դժկամ նայում ինձ,

Մենակությունն էր քարի պես լռում...

1905