Վահան Տերյան

* * *

Ինձ թաղեք, երբ կարմիր վերջալույսն է մարում.

Երբ տխուր գգվանքով արեգակը մեռնող

Սարերի արծաթե կատարներն է վառում,

Երբ մթնում կորչում են ծով ու հող...

Ինձ թաղեք, երբ տխուր մթնշաղն է իջնում,

Երբ լռում են օրվա աղմուկները զվարթ,

Երբ շողերն են մեռնում, ծաղիկները — ննջում,

Երբ մթնում կորչում են լեռ ու արտ։

Իմ շիրմին դալկացող ծաղիկներ ցանեցեք,

Որ խաղաղ ու հանդարտ մահանան.

Ինձ անլաց թաղեցեք, ինձ անխոս թաղեցեք.

Լռությո՜ւն, լռությո՜ւն, լռություն անսահման...

1905