Վահան Տերյան

* * *

Եվ մոռացված և անմոռաց հեքիաթներ,

Լույս հնչյուններ, որ դողում են աշխարհում,

Քնքուշ աստղեր, որ վառվում են ու մարում.

— Կյա՛նքս, նա էլ մի լուսեղեն հեքիաթ էր...

Ճառագայթներ, որ շողացին ու չկան,

Մթնշաղի ուրվագծեր նրբահյուս.

Կյա՛նքս, հեռվում անհայտ կորած մի հեզ լույս,

Որ չի վառում ո՛չ անցյալը, ո՛չ ներկան։

Հեռածավալ անհայտներում պահվտած

Գալիք օրերն անհուն, անտես խավարում.

— Կյանքս հավետ քեզ անծանոթ տաճարում

Կանթեղի պես առկայծում է քո դիմաց...

1905